fbpx
Menu Close

Mijn eerst trail - Les Cretes Vosgiennes

Karen Van Proeyen

Wat is een leven zonder uitdagingen? In alles wat we doen is het leuk om je eigen grenzen op te zoeken en deze telkens trachten te verleggen. Op het werk of in de sport, uitdagingen geven je het gevoel écht te leven. Een eerste marathon lopen, een triathlon afwerken, … De mogelijkheden om een nieuwe uitdaging aan te gaan zijn quasi eindeloos. Met eventueel erna de ambitie om je tijd scherper te stellen. Niets leuker dan dat, toch?!

En zo begon ik eind augustus aan een nieuw avontuur…

Trailrunning in coronatijden

De idee om deel te nemen aan een trail kwam van mijn coach Luk Verlaenen, die vond dat een trailrun goed zou passen in mijn marathon trainingsschema. Er werd gekeken op de kalender: de Franse trail Les Cretes Vosgiennes van Markstein naar Lac Blanc viel meteen op én stond aangevinkt als selectiewedstrijd voor het WK. De eerste Belgische vrouw zouden onmiddellijk geselecteerd worden voor het wereldkampioenschap op Lanzarote. Het was kort dag met nog maar 3 weken voor deze race dus een echte voorbereiding zat er niet in. Maar waarom niet proberen? Bovendien kon ik in mijn eerste trail nog eens starten met een “niets moet, alles mag” attitude, iets wat niet langer evident is op de wegwedstrijden en zeker de marathon. Dit gaf enige rust, al is de drang om goed te presteren altijd inherent aanwezig bij een competitiesporter.

Er stond natuurlijk nog een groot vraagteken achter de wedstrijd door vijand nummer 1 van de duursporter: COVID-19. Na een intern bericht van de organisatie dat de trail niet zou doorgaan, werd er blijkbaar stevig onderhandeld en kreeg de organisatie toch groen licht. Niettemin werden er geen nieuwe inschrijvingen meer toegelaten. En helaas, ik had nog geen startnummer… Na wat heen en weer te bellen met de Belgische verantwoordelijke “berglopen”, die een goed contact had met de organisatie, kon ik toch een nummer bekomen. Met nog 10 dagen voor de race was mijn inschrijving definitief. Een dag later kreeg ik een leuk telefoontje van Willy Goossens, journalist bij het Nieuwsblad.

De reacties op dit bericht waren talrijk en aanmoedigend. Familie, vrienden, de Vlaamse Trainersschool waar ik docent ben, … Iedereen keek uit naar deze nieuwe uitdaging.

Last but not least, de steun van onze All Out Community! Coaches, triathleten en marathonlopers gaven me fantastische support. Het is onbeschrijflijk hoe de invloed van de athleten die ik begeleid mijn eigen prestaties naar een hoger niveau tilt. Als ik het moeilijk heb, dan denk ik aan hen en dat geeft me een boost. Ik wil heel graag laten zien dat als je iets echt graag wil, je veel kan bereiken. En dit kan op ieders niveau.

David Dielis, een marathonloper uit All Out Marathon Community, besloot last minute om ook deel te nemen. We reden samen naar La Bresse, waar we een hotel geboekt hadden. De reis verliep vlot en we hadden er zin in, ondanks de serieuze stap in het onbekende en het feit dat  we niet specifiek getraind hadden voor een heuvelachtige trailrun. We probeerden wel een zeker “race execution plan” uit te dokteren, maar dat bleek bijzonder moeilijk zonder veel voorkennis van parcours en besef van onze eigen trailvaardigheden.

De race: vallen, opstaan,… en een podiumplaats!

David startte relatief snel, ik begon iets meer behouden. De technische stukken waren voor ons beiden het moeilijkst. Zeker de (soms zeer dikke) stenen waren een “struikelpunt”, letterlijk en figuurlijk!  Vijf keer vallen en opstaan, schaafwonden oplopen, doorbijten, focus behouden en toch proberen te blijven genieten, .… Het is een iets anders dan een marathon op de weg!

Door de start in waves was het positioneren soms erg verwarrend. Ik startte in wave 2 en passeerde gedurende de hele race enkele vrouwen. Ik wist dus wel dat ik goed bezig was maar had geen besef van mijn positie in de wedstrijd. Na 2h59 bereikte ik de finish en kreeg te horen dat ik als 3de vrouw overall was geëindigd … en als eerste Belgische dame! Yes, de WK kwalificatie was binnen!

David vergiste zich een beetje in zijn “race nutrition strategie”. Na zijn iets te snelle start kwam hij “de man met hamer” tegen tijdens de laatste kilometers. Nog maar eens bleek dat voeding  cruciaal is en een essentieel onderdeel van onze wedstrijdvoorbereiding! Diegenen die David kennen weten echter dat hij mentaal niet kapot te krijgen is. Hij beet op zijn tanden en eindigde zeer knap in 3u24.

De nabeschouwing

Na de wedstrijd genoten we van een warm bad en een heerlijk 3 gangen-menu met wijntje erbij. De boog kan niet altijd strak gespannen staan en genieten was op z’n plaats na de stevige inspanning eerder op de dag.

Zowel David als ikzelf waren blij met onze races. We doorbraken van de grenzen 3u30 en 3u die we stiekem in ons hoofd hadden. Al bleven we beiden achter met het gevoel dat er iets meer in had gezeten. De onervarenheid op de trails speelde hier zeker een grote rol in. Toen ik achteraf de gegevens van de race analyseerde met mijn coach, bleek ook dat er nog heel wat rek zat op de fysiologische inspanning. Mijn hartslag was gedurende de hele race relatief laag gebleven. Met een iets agressievere aanpak en een race zonder waves had de 2de plaats misschien ook mogelijk geweest… In ieder geval, met een rugzak vol heroïsche trailverhalen keerden we voldaan terug uit de Vogezen.

Trail running als onderdeel van marathon voorbereiding

Voor afstandslopers kan trail running echt wel helpen om sterker te worden (uithouding, kracht, coördinatie, doorzettingsvermogen,…). Daarom gaan we met al een heel aantal athleten van All Out meedoen aan de trail in Maastricht en plannen we een mooi programma  voor de wintermaanden! We zijn klaar om All Out te gaan op de trails! 💪

PS: volgend jaar waarschijnlijk opnieuw naar de Vogezen voor deze race. De affiche nodigt erg uit, toch?! 😉

DEEL DIT ARTIKEL

Benieuwd hoe wij jou kunnen helpen?

Mail ons jouw verhaal en we bespreken tijdens een intakegesprek hoe we jouw ultieme droom kunnen bereiken.