fbpx
Menu Close

Castellon - Ultramarathon debuut?

Karen Van Proeyen

Een marathon is altijd iets speciaals. Je weet nooit wat je gaat beleven en iedere race heeft zijn eigen verhaal. Soms wel een heel bijzonder verhaal…

Voor de eerste wedstrijd van het kalenderjaar kozen mijn coach en ik voor de Marathon van Castellon omwille van het snelle parcours. Bovendien is het in Spanje in februari rond 9 uur meestal heerlijk marathonweer. De bedoeling was vooral om te genieten en lekker te lopen met een goed gevoel. Ik had geen specifieke tijd in gedachten, al zat het aanscherpen van mijn persoonlijk record wel ergens in mijn achterhoofd. In Kopenhagen liep het vorig jaar op deze manier heel goed. Starten met een “niets moet, alles mag” gedachte geeft me meestal vleugels.

De voorbereiding verliep vlekkeloos. Ik liep vlot naar de zege tijdens mijn laatste voorbereidingswedstrijd in Apeldoorn, de laatste lange duurtraining op tempo. Kers op de taart was het afsnoepen van het parcoursrecord van een Belgische Olympische marathonatlete, met meer dan een minuut! Fysiek was ik er klaar voor.

Winst Apeldoorn
Podium Apeldoorn

Daarnaast gaf de perfecte combi job-sport me de afgelopen weken een echte boost. Het recent opgestarte All Out Marathonproject is enorm boeiend! Ik doe het super graag en de steun die ik van het team krijg is enorm. Als het goed zit in het “hoofdje”, dan komt dit ook tot uiting in het lopen.

Vol vertrouwen trok ik dus naar Castellon, een mooie stad in de buurt van Valencia. Normaal gezien zou ik zonder tempomaker (“haas”) lopen, maar 6 dagen voor de wedstrijd belde mijn manager Charles mij met het nieuws dat Ruth van de Meijden me zou vergezellen tot 25 kilometer. Dat was zeer goed nieuws! Ik ken Ruth al langer en we liepen vorig jaar ook al samen in Kopenhagen, waar zij  5e en ik 6e eindigde. Het beloofde een leuk weekend te worden.

Op de startlijst stonden een aantal snelle Afrikaanse loopsters. Op papier had ik de 9e snelste marathontijd van alle deelneemsters. Er was ook nog een Keniaase dame die haar debuut maakte op de marathon, met een supersnel PR op de halve marathon als referentie (1u08). Een top 5 op deze wedstrijd leek bijgevolg een zeer moeilijke opgave. Al weet je natuurlijk nooit…  Vele dames vertrekken heel snel om uiteindelijk stil te vallen in de laatste 10 kilometer.

Op vrijdag vloog ik naar Valencia en werd ik met de taxi naar het hotel in Castellon gebracht. Zaterdag in de voormiddag werden we voorgesteld aan de pers (zie foto) en in de namiddag ging ik naar de “technical meeting”, waar info werd gegeven over het parcours, persoonlijke drank, uurregeling, … Het was vrij beknopt, zowel in het Spaans als in het Engels. Iets te beknopt, zo zou later blijken…

Zondag was het zover. Het weer was perfect: weinig wind en 11 graden bij de start. Zoals verwacht waren de Afrikaanse loopsters zeer snel weg. Ruth en ik liepen lekker samen en het gevoel zat echt heel goed. We kwamen de 5 km vrij snel door, zonder bijna iets te voelen! Ondertussen liepen er meer en meer lopers rondom ons. Het bleek de 10 kilometer wedstrijd te zijn. Dit hadden we niet verwacht! In de technical meeting was er namelijk niets over gezegd. Maar op dat ogenblik liepen de 10 km (eerste man liep 28 min hoog en eerste vrouw 32 min hoog) en marathon dus op hetzelfde parcours. Na 6 km was er een splitsing waarbij de 10 kilometer deelnemers linksaf draaiden en de marathonlopers rechtdoor liepen. Inderdaad… Wij draaiden met de 10km lopers mee naar links. Ik snap het nog altijd niet! Er stonden geen bordjes met een pijl voor 10km en marathon op dat splitsingspunt. We liepen op dat cruciaal punt wellicht “verstopt” tussen een groepje van de 10km waardoor niemand ons opmerkte. Ook hier was niet over gesproken tijdens de briefing de dag voordien. We hadden zelf ook niets door omdat de Afrikaanse marathondames niet meer in het zicht waren.

Na 10 kilometer lopen kwamen we opeens aan een finish (zie foto).  “Marathon, marathon!”, riepen we. De Spanjaarden keken verbaasd en niemand begreep ons. Na 5 seconden totale desillusie sprintten we terug, maar waarheen? “Daar!”, schreeuwde Ruth. “Ik zie lopers in een andere straat”. We sprongen terug op het parcours en liepen verder. De woede en adrenaline leidden tot een serieuze tempoversnelling, maar Ruth adviseerde me rustig te blijven. Enkele minuten later zag ik een ballon met 3u30 op. De realiteit drong langzaam tot me door: we zaten achter de lopers die een tijd van 3u30 als doel hadden. We passeerden even later het bordje van de 8km. Wij hadden intussen al 11km in de benen. Een nachtmerrie…

We bevonden ons opeens in een heuse inhaalrace. We slalomden tussen het volk en haalden deelnemer na deelnemer in. Meer dan 200 lopers, zo bleek na de finish! Ruth en ik wisten eerst niet wat te doen. We besloten uiteindelijk gewoon verder te lopen en later te bekijken wat we eventueel konden doen.

Na de halve marathon zaten we al voorbij de ballon van de 3u00. Maar intussen werd ik geconfronteerd met het volgende obstakel. Omdat we zoveel achterop het geplande schema liepen was mijn bevoorrading al opgeruimd! Enkel op het 25 kilometer punt kon ik nog mijn drinkbus aannemen. In mijn hoofd was dat nog eens een extra klap. De gedachte nog 3 km extra te moeten lopen na de 42 km en dat zonder mijn eigen sportdrank… Gelukkig had ik 2 sportgels in mijn loopbroek gestoken, maar zelfs dat is een vrij beperkte hoeveelheid koolhydraten voor de te overbruggen afstand.

Op een gegeven moment kreeg ik het even moeilijk en iets erna moest ik alleen verder. Knop omdraaien, pasritme terug verhogen, denken aan wat je zelf als mentale tips geeft aan de marathonlopers die je begeleidt,… Zo ben ik erdoor geraakt. Opeens ging het weer vanzelf en probeerde ik te genieten van het voorbijsteken van lopers (“Waar kom jij ineens vandaan?”). Genieten, in de mate dat dit mogelijk was, lachen, meezingen met een orkestje, ….  

Na 42,195 km had ik een tijd van 2u35 hoog. Het zou een schitterend persoonlijk record geweest zijn, meer dan 2 minuten sneller dan mijn huidige besttijd. En dan heb ik mezelf nog wat gespaard voor die extra 3 kilometer! Fysiek gingen deze kilometers nog goed, maar mentaal waren ze echt heel zwaar. Ik wist dat mijn PR niet “officieel” zou geregistreerd worden.

Toen ik de finish overschreed barstten de emoties los. Schreeuwen, wenen, de controle verliezen, mezelf niet kunnen inhouden, … Ik had niet verwacht dat ik zo hard tekeer kon gaan, maar een marathoneinde is sowieso al een emotioneel moment en al helemaal met deze context er bovenop. Uit frustratie en onmacht heb ik dingen gezegd die ik niet wilde zeggen.

 

Eens de rust wat was teruggekeerd, heb ik uiteraard mijn excuses aangeboden. Maar toen ik de einduitslag van de wedstrijd zag keerde mijn furie weer helemaal terug. Ik zou normaal geëindigd zijn als 5e vrouw, in een bronze label marathon race tussen de Afrikaanse dames. Dat maak je niet vaak mee in je carrière. Wat een enorme teleurstelling…

Achteraf gezien ben ik niet gestopt met lopen omdat ik zo hard voor deze race had gewerkt. Omdat ik wou laten zien wat ik waard was. De vorm was er, ik liep nooit beter. Ik denk dan ook dat ik erg fier mag zijn op mijn prestatie.

Castellon Karen Running
Trail Karen

De lessen die ik hieruit kan trekken en ook wil meegeven aan andere lopers:

  • Probeer te genieten van elk moment, hoe moeilijk de situatie ook is
  • Geef niet te snel op
  • Probeer negatieve gedachten om te draaien in iets positief
  • Mentale voorbereiding is zeer belangrijk
  • De klok kan je niet terugdraaien, neem de positieve zaken mee en leer uit tegenslagen
  • Neem altijd enkele gels mee in je broekzak, just in case
  • Bekijk het parcours heel goed op voorhand (al had ik dit wel gedaan, maar het was niet het meest simpele parcours)
  • Let goed op als een meerdere wedstrijden zijn

Hopelijk heeft de organisatie er ook iets uit geleerd…

Bedankt aan iedereen voor de steun, zowel voor, tijdens als na de wedstrijd. Ik weet nu wat ik kan en heb bewezen dat mijn grenzen nog niet bereikt zijn. De goesting is er al om volgende race “all out” te gaan!

DEEL DIT ARTIKEL

Benieuwd hoe wij jou kunnen helpen?

Mail ons jouw verhaal en we bespreken tijdens een intakegesprek hoe we jouw ultieme droom kunnen bereiken.